วันนี้เป็นเดือนที่2+วันที่2ที่คุณแม่ของชั้นลาลับไปจากโลกแสนวุ่นวายใบนี้

มีแต่คนยิงคำถามมาตลอดตั้งแต่คุณแม่จากไปว่า

" เหงามั้ย? เสียใจมากมั้ย? รู้สึกอย่างไร? "

ชั้นเองก็ได้แต่ยิ้มแบบแกนๆ ส่วนในใจนั้นพลางคิดไปว่า

คนพวกนี้มีสมองกันบ้างหรือเปล่า?

เอาสมองส่วนไหนมาคิดคำถามพวกนี้นะ

บางคนอาจถามเพราะเป็นห่วงเป็นใย

แต่บางคนถามไปอย่างงั้นแหละตามสถาณะการณ์

ด้วยปากที่ไวกว่าความคิด+อารมณ์ฉุนเล็กน้อยก็เลยย้อนถามกลับไปว่า

" แล้วถ้าแม่ของคุณเสียชีวิตคุณจะรู้สึกอย่างไรค่ะ? "

บางคนถึงกับอึ้งเล็กน้อย...ส่วนบางคนก็ทำสีหน้าไม่พอใจกับคำถาม

เหมือนประหนึ่งว่าชั้นไปแช่งบุพการีของคนคนนั้น

ชั้นไม่ได้แช่ง แต่อยากรู้เหมือนกันว่าคำถามที่ถามกันมา

ได้คิดถึงจิตและความรู้สึกของผู้โดนถามบ้างหรือไม่

นั่นคือเหตุการณ์ทั้งหมดก่อนหน้านี้ที่ผ่านมา

.

.

.

มาวันนี้...มีคนถามชั้นขึ้นมาอีก ด้วยคำถามว่า

" รู้สึกอย่างไรบ้าง? "

ชั้นก็ได้แต่ยิ้มแกนๆเหมือนเก่า

แต่ก็ยิ้มแค่นั้นแต่ไม่ตอบอะไร...แต่ในใจกลับมีคำถามขึ้นมาอีกอย่าง

ปากนี่อยากจะย้อนตอบประชดกลับไปเสียจริงๆ

แต่ก็ได้แต่นิ่งไว้...

ทำเป็นเมินเฉยเสีย

.

.

.

นั่นคือวิธี1ที่ทำให้ชั้นสงบได้ในตอนนี้

.

.

.